punk is dead.

przez palce przeszła mi śmierć. ogólnie było to dziwne spotkanie. bardzo szybkie i emocjonujące jak żadne. czy jej się boje? nie. wkurwiła mnie tylko, że przyszła tak nagle, nikogo nie uprzedzając. ucieszyła mnie, kiedy poszła i powiedziała, że wpadnie kiedy indziej. nikomu nie życzę tego uczucia. kiedy strach czujesz nawet w czubkach palców u nóg! nagle masz tyle energii w nogach, ze mógłbyś biec na drugi koniec miasta, aby tylko kogoś uratować. łzy bezczelnie cisną się do oczu, a ujścia szukają chociażby i nosem! i tak najgorsza jest ta gula, która zbiera się w gardle. czujesz, jakby serce w ciągu kilku sekund podzieliło się na kilkaset części i każda z nich nawala z prędkością 600 koni mechanicznych. nie bałam się o przyszłość. żyłam tą jedną chwilą. jeden moment był najważniejszy. te kilka minut, które odmieniły mnie zupełnie. kilka minut, kiedy czujesz łzy na policzkach, ciepło na całym ciele. nie ważne, że wybrudzisz sobie nowe spodnie, na brudnej podłodze! życie jest za krótkie, a przede wszystkim jedno, aby je tak wystawiać na próbę. i chociaż sama od kilku dni rozważam pomysł, rzucenia się pod samochód, to przynajmniej wiem, że to byłoby z mojej winy, bo nikt by mi tego już nie udowodnił. dużo osób by za mną tęskniło? no może bym kilku znalazła. bo to niby życie jest największym prezentem na świecie. a mimo wszystko są ludzie, którzy popełniają samobójstwa i nienawidzą swego życia! kurde, tyle uszło mi dziś z wczorajszą zupą... ale i tak wiem, że dziś nie zasnę. śmierć już wie, w które drzwi ma pukać. gdyby tak punk rock odszedł właśnie dziś, a ja nic nie mogłabym zrobić, zaczęłabym wątpić w siebie samą. w swoje możliwości i postawione cele, które tak bardzo chcę spełnić. jeszcze mnie boli serce, a do pełnego wdechu brakuje mi jednego kieliszka wódki.